je komt er dan toe te verklaren: er valt niets meer aan toe te voegen/alternatief

Wij leefden in een gelukkig land met een lieve vorstin die heel verstandig is geweest om mij, Clemens, haar benodigdheden en goede gaven na te late want door haar werd ik opgeroepen te regeren in een tijd dat nog niemand ooit had gehoord van alles wta ons te wachten stond. Ik heb veel van haar geleerd. Wanneer ik haar naam zou noemen zou ik haar indachtenis onrecht doen want iedereen gaan denken dat ik er voordeel mee behaal en dat willen de mensen niet, van haar kant zou zij dit niet hebben gewild want zij vertegenwoordigde een bescheidenheid die iedereen in haar omgeving heeft verwonderd toen zij nog met ons was. Bovendien was het haar besluit dat de haar toekomende problemen voorgoed tot een oplossing waren gebracht. Indien zij zou weten hoever het thans met ons allen gesteld is zou zij slechts glimlachend het hoofd schudden en aarzelend na enig zwijgen vragen: 'en, Clemens, wat vindt jij er nu van, is het soms teveel gevraagd een beetje van het leed dat bij het leven hoort van de mensen te vragen? En in zou in mijn theekopje hebben gestaard naar de enkele blaadjes die erin rond dreven en geantwoord hebben: 'ik ben er wel blij mee dat ik nu erop vertrouwen kan dat de kassen met de suikerpeulen niet in andere handen zullen overgaan want daarom vroeg U mij wat ik er nu van vind. Mevrouw, mijn mening doet er in deze niet zo toe.'

Carlos Blaaker - paarden

Ik maakte mij even wat ongerust dat wij de draad waren kwijt geraakt tijdens de lange reis van  Maastricht naar Groningen, en dat eens te meer ik te duchten ervoor had, dat wanneer ik mij zorgen ga maken en dat ook nog eens moet vertellen ik de boel alleen maar erger maak. Er is al verdriet genoeg geweest in de verleden tijd, die overigens altijd een wat verdrietige indruk maakt op iedereen die deze in herinnering komt, en voor veel verdrietigheden in de dag die wij mogen beschouwen als die dag waarvan het sprookje zegt: 'en op een goede dag' is er nooit zoveel plaats, niemand zal erop gekomen zijn te mogen opmerken dat zo het leven eveneens is.

Toch kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat er in deze omstandigheden waarvan ik de indruk kreeg dat er nogal wat gebeurt zo hier en daar, ik zie zoiets of liever voel dat aan omdat ik ramen en deuren gesloten heb, aandacht gevraagd kan worden voor het feit dat alle mensen verschillend zijn van elkaar en of zij allen broeders zullen worden bleef tot heden onduidelijk. Er zullen er zijn die veel liever in het leed van vroeger tijd willen geloven dan in die vervreemde wereld van het heden dat soms pijn doet, zo echter gaat dat toe in elke tijd van tegenspoed en benauwdheid: het is een menselijke oplossing voor dat gevoel van gejaagdheid dat je te laat komt voor je afspraak die zovele mensen in zijn greep houdt.

In ons land en misschien ook wel in andere landen zijn de mensen eraan gewoon wanneer er dan niets meer is om over na te denken eens te gaan praten over het weer en hoe vaak het al niet heeft geregend dit najaar, Nedrelanders gaan eerts kijken of er iets mis is en dan pas, althans dat denken zij, komen zij eraan toe te aanvaarden dat er niks mis mee is en kunnen zij gaan genieten van hun oude dag.

de bloemen van de Griekse eilanden zijn hun rijkdom

Ik zou een vreemdeling geworden zijn in eigen land indien ik niet zou willen noteren ten behoeve van de zo dikwijls dringend verlangde duidelijkheid: een verklaring voor deze dingen hebben wij niet zolang die onder ons in de levendigheid van onze kultuur de tijd van voorspoed inluiden, weer eens een schuldig geweten aantonen daar heeft niemand meer echt zin in. Een ding is zeker, er is ons beloofd dat wij in een nieuwe wereld terecht zouden komen en die de belofte deed schrijven na deze eerst kenbaar te hebben gemaakt in de gestalte van een droom, die zal zijn beloften onverwijld gestand doen wanneer de tijden van verwachtingen en twijfels voorbij zijn gegaan. Immers weet niemand hoe het mogelijk is dat je je zomaar opeens heel gelukkig kunt voelen terwijl je nog geen uur geleden de bui al zag hangen.

Ter verzachting van ons lot en het echt onmogelijk te beschrijven nare gevoel van de opeentasting van de gevoelens van onvermogen bij veel mensen om hun lotgevallen neer te doen schrijven en onder de aandacht te brengen van anderen en deze dan te zien verklaard naar de maat van het geleden leed, schrijf ik hierbij als een persoonlijke toevoeging dat het een zaak is van goede wil en anders niet is degene die ons de goede tijden brengen zal in hun volkomenheid de gebruikelijke en menselijkerwijs toegemeten tijd te gunnen ons erop voor te bereiden dat het wel ook eens goed mag gaan. Het moge wel gemeengoed worden dat de hemelen elk jaar met 25 december zich ontsluiten en dat dan de mensenzoon mag terugkeren in de wereld, namelijk zal hij komen daar waar hij zijn plaats heeft, in de harten van de mensen en dat niet alleen van hen die geloven want ook dat kan niet iedereen.