hoe wij met U de bedoelingen zijn langsgegaan en zullen voortgaan

het gevecht

Een blog, belogue, te schrijven, gedurig aan zo'n digitale communicatie te werken, is niet hetzelfde als het schrijven van een roman, van een verhaal, het opstellen van een wetenschappelijk betoog, het schrijven van een politiek pamflet of het uitbrengen van een geloofsgetuigenis. Het openen van de digitale mogelijkheid een opeenvolging van posts te publiceren lijkt min of meer op het aangaan van een persoonlijke correspondentie of het houden van een aantal gesprekken met een virtuele partner, welke ik met een rustig gevoel in mijn geval mag verklaren tot een aantal leden van de met name Nederlandse samenleving en de publicatie van de inhoud van zo'n onderhoud of correspondentie in een verschijningswijze die voor het publiek toegankelijk is en waarvan ik de indruk heb, althans dat is mijn standpunt, dat aan iedereen de vrijheid wordt gelaten kennis te nemen van de inhoud van het geschrevene of niet en van die vrije keuze ben ik altijd uitgegaan. Zelfs mensen in mijn directe omgeving heb ik maar sporadisch ingelicht omtrent mijn bezigheden en dikwijls zijn diegenen die ik ontmoet in het geheel niet op de hoogte van wat mij in virtuele zin zo bezig houdt. Het is pas sinds kort dat ik in mijn gewone huiselijke verkeer een verband bemerk met waar het gesprek over gaat en waar ik mij zo op richt wanneer ik mijn werk doe. Want dat laatste staat voor mij vast: het is een werkzaamheid die ik verricht in een opdracht die mijn persoonlijke verantwoordelijkheid overstijgt watr het betreft doel en gezagsuitoefening. Ik heb de opdracht ooit aanvaard als een diplomatieke missie welke ik geacht werd uit te voeren in het kader van de algemene internetcommunicatie welke toen mondiaal zich voltrekt en niet verschoont was van depersonaliserende aspecten, ik koos in positieve zin voor het aanvaarden van de opdracht ook omdat er voor mij geen andere bezigheden op dat moment waren en ik zelf niet anders kon doen dan ja zeggen tegen de geest die op mij rustte. Ten dele was het de bewust bedoeling hierbij om orde aan te brengen in het digitale verkeer in de zin van een bevestiging dat deze nieuwe communicatie een geschenk is welke niet van de mensen alleen is uitgevonden maar die een transcendente oorsprong kent.

je komt er dan toe te verklaren: er valt niets meer aan toe te voegen/alternatief

Wij leefden in een gelukkig land met een lieve vorstin die heel verstandig is geweest om mij, Clemens, haar benodigdheden en goede gaven na te late want door haar werd ik opgeroepen te regeren in een tijd dat nog niemand ooit had gehoord van alles wta ons te wachten stond. Ik heb veel van haar geleerd. Wanneer ik haar naam zou noemen zou ik haar indachtenis onrecht doen want iedereen gaan denken dat ik er voordeel mee behaal en dat willen de mensen niet, van haar kant zou zij dit niet hebben gewild want zij vertegenwoordigde een bescheidenheid die iedereen in haar omgeving heeft verwonderd toen zij nog met ons was. Bovendien was het haar besluit dat de haar toekomende problemen voorgoed tot een oplossing waren gebracht. Indien zij zou weten hoever het thans met ons allen gesteld is zou zij slechts glimlachend het hoofd schudden en aarzelend na enig zwijgen vragen: 'en, Clemens, wat vindt jij er nu van, is het soms teveel gevraagd een beetje van het leed dat bij het leven hoort van de mensen te vragen? En in zou in mijn theekopje hebben gestaard naar de enkele blaadjes die erin rond dreven en geantwoord hebben: 'ik ben er wel blij mee dat ik nu erop vertrouwen kan dat de kassen met de suikerpeulen niet in andere handen zullen overgaan want daarom vroeg U mij wat ik er nu van vind. Mevrouw, mijn mening doet er in deze niet zo toe.'

Carlos Blaaker - paarden